Stofje roept

Ken je dat? Je ziet een stofje en dat stofje roept erom gekocht te worden voor een speciaal iemand. Dat had ik met dit stofje. Dit moest ik kopen voor m'n nichtje van bijna 3. 

Ondertussen is het meidje 3 geworden en is het stofje geworden tot een tuniekje met kapmouwtjes, ongelijke onderrand en drukknoopjes op de schouder. 

De naden heb ik 'verkeerd-om' gecoverd met contrasterend garen. Het jurkje heb ik zoveel mogelijk met de lockmachine in elkaar gezet. 

Nieuwe techniek ontdekken

Sinds een paar weken ben ik de trotse bezitter van een borduurmachine. Heerlijk om mijn tijd ook te besteden aan het ontdekken van een nieuwe machine en de mogelijkheden die deze biedt. Mijn machinepark begint er indrukwekkend uit te zien. Ik mis nog een industriële machine, maar die komt er nog wel. 

De eerste probeersels met de machine zijn ondertussen met enthousiasme ontvangen. 

Het opvouwbare tasje is een van m'n favoriete projecten. Het is een handig tasje dat makkelijk mee te nemen is en voorkomt dat je met teveel plastic tasjes thuis komt. Mijn moeder heeft mijn eerste borduurproject ontvangen. Ze is er erg blij mee. 

Vorig jaar heb ik me aangemeld voor een Give it forward project. Het was de bedoeling dat ik vorig jaar een aantal mensen zou verrassen met een attentie, maar door onvoorziene omstandigheden is dat niet gelukt. Ik heb het project voor 'mijn' ontvangers met onbepaalde tijd verlengd en ga gestaag verder met het uitvoeren van dit project. Vandaag is het 3e pakketje (van 7) afgeleverd. Ik heb er maar een toepasselijk project van gemaakt. 

Slaapzakjes in tweevoud

In opdracht heb ik twee slaapzakjes gemaakt. 

Voor de basis heb ik een patroon van Burda gebruikt, echter daar heb ik een en ander aan aangepast. Volgens het patroon is de slaapzak enkel van stof met een bies langs hals- en armsgaten. Dat vind ik niet mooi en gevoerd lijkt het me prettiger dragen. Ik heb de slaapzakjes daarom dubbel van stof gemaakt. Voor wat kleuraccenten heb ik voorop een zakje gezet in dezelfde stof als de voering. De rits is contrasterend van kleur, de hals sluit met drukknopen.

 

Toilettasje annex ...

Dit jaar doe ik mee met de Sew along van fans van de boeken Zo geknipt en Zo geknipt 2. Elke maand staan 1 of meerdere projecten op het programma. Vorige maand was dat het stoffen 'plastic'tasje. Ik schreef daar hier meer over.

Deze maand was het patroon van toilettas en make-uptasje aan de beurt. 

(Buitenkant)

Ik maakte de grote versie van geplastificeerde katoen aan de buitenkant en PUL aan de binnenkant (een niet-vochtdoorlaatbare stof die ik heb ontdekt als materiaal om luierbroekjes of -wikkels van te maken - een voorbeeld daarvan zie je hier).

(Binnenkant)

Het was geen makkie omdat de stof niet lekker onder de machine doorliep, maar de aanhouder wint en ik ben erg content met het eindresultaat. 

Ondertussen heeft het tasje een nieuwe eigenaar gekregen. Mijn nichtje is de trotse bezitter geworden. En of ze het als toilettas gaat gebruiken, etui, of anderszins ... Eigenlijk maakt dat niet uit. Uit de diverse berichtjes van mijn mede-naaisters is gebleken dat het een veelzijdig tasje is. Op naar het volgende project. 

Vergelijkend warenonderzoek

Ik wilde weten wat het verschil is tussen de versteviging met Vlieseline H640 versus Soft & Stable van byAnnies. Ik heb daarom 2 tassen gemaakt: 

Hetzelfde patroon, dezelfde soort stof, de een verstevigd met Vlieseline H640, de andere met Soft & Stable. Beide verstevigingen zijn in de naad meegestikt. Vlieseline strijk je erop en zou je daarom buiten de naden kunnen houden, echter voor het verwerken van Soft & Stable kreeg ik de tip om dit mee te stikken. Voor een goed vergelijk heb ik daarom de vlieseline ook meegestikt. 

De Soft & Stable is wat stugger om te verwerken. De patroondelen met vlieseline zijn goed aan elkaar te spelden. Voor de patroondelen met Soft & Stable vraagt dat toch een andere benadering:

Omdat ik een voorvak getekend heb voor de tas, heb ik bij het sluiten van de bodem 3 lagen versteviging tegelijkertijd te stikken, bij de vlieseline gaat dat makkelijker dan bij de Soft & Stable, daar heeft m'n machientje het toch even zwaar en m'n naald trekt het niet (was al geen nieuwe, dus ...). 

Gedurende het proces merk ik al stabiliteitsverschil:

Als ook de binnenvoering erin zit en beide tassen goed gestreken zijn lijkt de stabiliteit gelijk. Op de foto is een verschil lastig vast te leggen. Gevoelsmatig is de vlieseline-versie minder stevig. Het gebruik zal moeten uitwijzen welke het beste in vorm blijft. 

Dit is de vlieseline-versie:

En dit de Soft & Stable versie:

Conclusie: een volgende tas maak ik met Soft & Stable. Extra vakken verstevig ik echter met vlieseline, dat is voor dat doel stevig genoeg. 

Voor het geval ik meer boodschappen heb dan in deze tas passen, heb ik nog een opvouwbaar draagtasje gemaakt. Hier vind je de beschrijving van dat project. 

Respectvol boodschappen doen.

'Respectvol boodschappen doen'? Ja, laten we met elkaar wat beter voor onze wereld zorgen. Mijn ouders zijn van vóór de 'plastic tasjes'-generatie. Laten we ervoor zorgen dat onze kinderen/kleinkinderen van ná het 'plastic tasjes tijdperk' zijn. En dat is niet eenvoudig.

Zonder tas op stap en dan in de winkel een plastic tas mee krijgen voor je inkopen? Zelfs op de markt is het gemeengoed geworden. Ik moet altijd erg mijn best doen om zonder plastic tasje thuis te komen. Maar mijn eigen tas gaat elke keer weer mee en daar is nu een nieuw model aan toegevoegd. 

In één van mijn favoriete patroonboeken, Zo Geknipt deel 2, staat een patroon voor een stoffen draagtasje. Klein opvouwbaar dus makkelijk mee te nemen in jas of tas. 

Het tasje zit in no-time in elkaar en door stofcombinaties is ie toch elke keer weer anders. Ik ben fan. 

Dit tasje is voor de boodschappen die niet in de 'gewone' boodschappentas passen. Over de 'gewone' boodschappentas vind je hier meer.

Zachte nacht

Ik heb voor m'n nieuwe nichtje het slaapzakje gemaakt. Niet een project wat je even op een regenachtige namiddag in elkaar flanst. Ik vond het nog best een Project. Eerst de rits: dat was al een project op zich. Ik had een rits 'van de rol' gekocht met een mooie loper erbij. Voordat die loper erop zat was ik al even bezig. Er is vast een handige manier, maar ik heb hem nog niet ontdekt. 

Normaliter probeer ik dit soort projecten redelijk aaneengesloten uit te voeren, maar nu kwam er een ander groot en belangrijk project tussendoor. Ik had de rits bijna af, maar kon pas 2 weken later ermee verder. Dat is ook niet bevordelijk voor een goede flow. Ik moest weer even goed kijken wat ik nog moest doen en wat al klaar was. Daarna de panden aan elkaar. Ik heb mooi pipingband gevonden wat elastisch blijkt te zijn. Dat vraagt een andere benadering dan de katoenen versie, zeker omdat mijn buitenstof tricot is (dat rekt samen vooral de verkeerde kant op). Naadband hielp om de boel een beetje onder controle te houden. 

Tijdens het naaien kan ik altijd zo fijn over van alles en nog wat nadenken c.q. mijmeren. Ik heb me nu dan ook afgevraagd waarom ik dit project zo lastig vond. Normaliter gaat me dit best goed af. Maar ik ben eruit: het is vooral verstandig om aan dit project door te kunnen werken. Ik heb het nu 2x moeten wegleggen en toen was ik kwijt waar ik gebleven was. Daarnaast vind ik goed lezen erg lastig, maar ik heb mezelf gedwongen dat te blijven doen. Zo leer je nog eens wat ☺️. 

Uiteindeljk ben ik erg blij met het resultaat.